Mika

11.05.1999 - 10.11.2005

Helaas heb ik op 10 november 2005 moeten besluiten mijn allerliefst maatje Mika uit haar lijden te verlossen. Dit was het moeilijkste besluit dat ik ooit heb moeten nemen, maar nu alles achter de rug is, is het goed zo, ik heb er vrede mee...

Op 17 december 2004 kwam ik buiten en zag dat Mika er raar bij stond, ze zweette, stond met haar hoofd te schudden, schraapte met haar voorbeen en stond heel zwaar te ademen. In eerste instantie vermoedde ik dat er sprake was van koliek, dus ik pakte een halster om met haar te gaan wandelen, op dat moment kreeg ik haar met geen mogelijkheid van de plaats en leek haar pijn erger te worden. Dus de dierenarts gebeld, we hebben haar helemaal nagekeken en het enige dat wij konden ontdekken was dat haar knie op slot zat, en dat die met geen mogelijkheid weer van slot was te krijgen. We hebben haar op stal weten te krijgen en pijn medicatie gegeven, in de hoop dat ze daardoor zou ontspannen en dat haar knie weer los zou schieten. Geen van ons had ook maar enig vermoeden dat er veel meer aan de hand was, al was het raar dat ze zoveel pijn leek te hebben, want dit paste niet in het beeld van "knie op slot"...

In de 2 weken die daarop volgden hebben we echt van alles geprobeerd om haar knie los te krijgen, uiteindelijk hebben we zelfs de pezen doorgesneden, maar zelfs toen ging de knie niet van slot, iets dat theoretisch gezien helemaal niet mogelijk is. Mika leek zich met pijnstillers verder goed te redden, maar dit was natuurlijk niet het doel, en omdat we het ook niet meer wisten, hebben we contact opgenomen met de universiteit van Utrecht, met Mevr.Rijkenhuizen, een bekend orthopedisch chirurg. Volgens haar was er nog maar één mogelijkheid en dat was dat Mika's heup uit de kom was, maar dat zou ze pas kunnen bevestigen wanneer ze Mika zou zien en haar zou kunnen onderzoeken. We hebben toen afgesproken dat ik naar Utrecht zou komen voor onderzoek, en dat we haar in zouden laten slapen wanneer het echt niet goed zou lijken en er niets meer mogelijk was.

De reis naar Utrecht was erg zwaar, want zie je evenwicht maar eens te houden in een wiebelende auto wanneer je maar op 3 benen kunt steunen. De hele weg ben ik bij haar gebleven en heb haar ondersteund wanneer dat nodig was...

Toen mevr. Rijkenhuizen Mika zag was het beeld in één keer duidelijk, haar heup was uit de kom, slecht nieuws dus... Maar in het verleden was er wel eens een paardje aan deze aandoening geopereerd met goed resultaat, dus de keuze was aan mij. Na een goed gesprek met mevrouw Rijkenhuizen, met een groot paardenskelet als voorbeeld bij haar uitleg, heb ik besloten om voor de operatie te kiezen. Het was Mika's laatste hoop, evenals voor het ongeboren veulen dat ze bij zich droeg.

Begin januari heeft de operatie plaats gevonden waarbij Mika's heupkop is verwijderd zodat die niet steeds tegen het bot van de kom meer zou kunnen botsen bij elke stap die ze zou zetten. Er zou zich een alternatieve kom gaan vormen van bind- en litteken weefsel, en dan zou ze weer probleemloos, en met name pijnloos, moeten kunnen lopen, liggen, rollen, rennen en spelen, zoals ieder ander paard, al zou ze altijd kreupel blijven door het verschil in lengte van de beide achterbenen.

De totale operatie heeft ruim 4 uur geduurd, al die tijd ben ik gebleven en heb de operatie mogen zien vanaf een balkon boven de operatie tafel. Het was aan de ene kant zwaar en moeilijk om je eigen dier daar zo te zien liggen, aan de andere kant een hele mooie ervaring.... De eerste dagen na de operatie kreeg ze ruggeprikken tegen de pijn. De prikken op zich waren niet leuk, en erg naar om te zien met die lange naalden, maar ik heb er ook vreselijk om moeten lachen. Want steevast zo'n 20 minuten na elke ruggeprik begon haar veulen te schoppen in de buik, elke keer weer... Met de artsen maakte ik er wel eens grapjes over, ook al konden zij zich niet voorstellen dat het veulen zo reageerde op de prikken... In gedachten noemde ik die kleine toen Rock'n Roll Junky, door de reactie op die prikken...

In die eerste periode na de operatie kreeg Mika ook regumate om het risico van een abortus tegen te gaan, want dat zou nogal wat risico op complicaties met zich mee brengen voor haar heup, iets waar we niet op zaten te wachten natuurlijk... Vanaf de 2e dag mocht ze al stappen over de gang, eerst hele kleine stukjes, later verder. Ze kreeg fysiotherapie om weer te leren haar sprong en knie te buigen, en ondanks dat ze bijna niet wilde eten (waarschijnlijk door heimwee) herstelde ze heel voorspoedig...

Elke dag ben ik bij haar geweest. Mede omdat ze zo slecht at en wel ging eten wanneer ik er was, ben ik elke dag naar haar toe gegaan. Heel wat uren heb ik bij haar in de stal gezeten, soms gewoon een beetje troetelen en tutten, soms zat ik gewoon een boek te lezen. Zolang ik er was rommelde ze wel wat met haar eten en kreeg ze op die manier genoeg binnen zodat ze niet met sonde voeding hoefde te worden bijgevoerd. De verzorging in Utrecht was echt goed, er werd zelfs elke dag vers gras geplukt, iets dat die "kleine freule" erg leek te waarderen.

Na bijna een maand mocht ze weer mee naar huis. Hier had ik ondertussen contact gezocht met een fysiotherapeute die haar behandeling voort kon zetten. Ze was zo blij dat ze weer thuis was, nog nooit heb ik een paardje zo zien stralen van geluk, al was ze verschrikkelijk moe en bezweet van de reis, maar wat was ze blij!

Hier thuis hebben we haar therapie voortgezet en langzaam maar zeker ging ze steeds verder vooruit. Het waren elke keer maar kleine beetjes, maar er zat duidelijk een stijgende lijn in haar herstel. Ze ging steeds vaker weer liggen, iets dat alleen maar heel goed was om tot rust te komen en haar goede benen te ontlasten. Door haar gewicht vanwege het veulen kon ze niet meer zelf opstaan, dat was in het begin wel heel problematisch, dan moesten we echt allerlei toeren uithalen om haar weer op haar benen te krijgen. Maar in de loop der tijd raakten die kleine en ik zo op elkaar "ingewerkt" dat we het samen redden en geen hulp van anderen meer nodig was.

Elke nacht ging ik gemiddeld 2x kijken om te zien of ze lag. Was dat het geval ging ik erbij zitten, en liet ze me merken wanneer ze overeind wilde. Dan pakte ik haar bij haar halster, ging voor haar staan en zei gewoon "Kom, Mika", dan begon ze zelf mee te helpen en gaf ik haar het zetje naar voren zodat ze haar been eronder kon zetten en dan kwam ze ook zonder problemen overeind. Maar om het alleen te doen redde ze niet, dan mistte ze net het kleine beetje kracht om daarwerkelijk overeind te komen.

Tegen het eind van de dracht waren we zover met haar dat we haar al over balkjes lieten stappen om te leren haar been beter op te tillen, stap, draf en galop gingen goed en de pijnmedicatie werd steeds verder afgebouwd, dus het leek allemaal heel veelbelovend.

Op 16 mei is haar veulen geboren, een prachtig vos pintaloosa hengstveulentje die ik uiteindelijk WMM Ain't I Lucky heb genoemd, want uiteindelijk was het toch maar een mazzelkont dat hij überhaupt is geboren na alle ellende die zijn moeder heeft doorstaan.

Jammer genoeg is het in de nacht na de geboorte van Lucky fout gegaan. Mika lag en kon toen nog niet zelf overeind komen. Lucky lag dicht tegen haar aan te slapen, dus die moest ik eerst weg leggen, omdat ik niet het risico wilde nemen dat het opstaan niet in een keer zou lukken en Mika dus op haar veulentje zou vallen. Op het moment dat ik Lucky optilde en meenam naar de andere kant van de stal raakte Mika in paniek, zij dacht waarschijnlijk dat ik haar veulen mee zou nemen, en op dat moment probeerde ze zelf op te staan. Toen ze bijna stond verloor ze haar evenwicht en viel ze op haar geopereerde been... Dat moment heb ik nog vaak in gedachten, en nog vaak zie ik haar in gedachten vallen, dat was akelig om te zien...

Vanaf dat moment stond ze met veel pijn en haar been heel hoog opgetrokken in de stal en kon ze eigenlijk niet meer lopen, tenzij ze het op 3 benen deed. In die periode is de pijnmedicatie behoorlijk opgeschroefd en na een aantal weken leek het ook weer beter te gaan. Met gewoon onderzoek konden we niets ontdekken in de vorm van een breuk, voor nader onderzoek moest ze op de wagen naar de kliniek, een rit die we haar niet aan wilden doen...

Langzaam maar zeker leek ze weer op te krabbelen. Ze ging weer elke dag op de wei met haar kleine, we hadden een heel klein weitje voor ze gemaakt zodat Lucky ook niet te ver van haar weg kon lopen, zodat ze niet in paniek achter haar veulen aan hoefde te rennen, en dat ging prima. Ze leek elke dag te genieten van haar kleine en het buiten zijn, ze begon langzaam maar zeker haar been weer te belasten, dus we dachten weer op de goede weg te zijn...

Helaas heeft ze nooit meer het niveau gehaald van voor haar val. Al met al heeft ze een hele goede zomer gehad, al stond ze op de pijnstillers en kreeg ze behoorlijke hoeveelheden, maar ze genoot van elke dag, speelde zelfs weer met de andere paardjes, en rende regelmatig rondjes door het land al was het op 3 benen, maar op geen enkele manier gaf ze de indruk dat het niet meer ging....

Tot ongeveer 2 weken geleden, toen kwam ik 's morgens buiten en zag eigenlijk in een oogopslag dat er iets aan de hand was, dat het niet goed ging. Nu had ze wel vaker eens een slechte dag, dus erg veel aandacht besteedde ik er niet aan. Ze leek heel stijf en het lopen ging veel moeizamer, maar toen ze uiteindelijk naar de wei ging met de andere paardjes galoppeerde zij voorop, en dat ging zeker niet zachtjes... Dan denk je bij jezelf dat het wel weer losloopt, houdt rekening met de medicatie, gaat een klein beetje meer geven in de hoop dat je haar er op die manier weer door trekt, maar het ging eigenlijk achteruit. Achteraf zie je dat zelf veel duidelijker dan op het moment zelf, net alsof het even tijd nodig heeft om door te dringen... Ze stond enorm te martelen om op gang te komen 's morgens, gewoon stappen ging niet meer echt, dan ging ze galopperen omdat haar dat gemakkelijker af ging met haar zere been, en dan begint het langzaam maar zeker tot je door te dringen dat dit het einde wel eens zou kunnen zijn...

Natuurlijk zijn er de afgelopen maanden veel momenten geweest waarbij het laten inslapen van Mika ter sprake is gekomen. Er zijn heel veel momenten geweest waarop ik enorm twijfelde en heel veel schuldgevoelens had tegenover haar. Maar als ik haar dan door de wei zag rennen met de oortjes naar voren, en zag hoe ze genoot van elke dag verdwenen die gevoelens vaak ook weer snel.

Afgelopen week zag ik dat ze zomaar midden op de dag in de wei ging liggen, in het natte gras, op de koude grond, iets wat ze normaal gesproken nooit zou hebben gedaan. De volgende dag herhaalde zich dat weer, en toen 's avonds de fysiotherapeute zei dat Mika heel veel pijn leek te hebben, daar waar voor haar de fysiotherapie altijd fijn was en ze heerlijk ontspande, was dat voor mij het teken dat het genoeg was geweest... Thea (de fysiotherapeute) en ik hebben het er lang over gehad, maar ook zij gaf aan dat dit wel eens het moment zou kunnen zijn waarover we al vaak hadden gesproken samen...

De volgende ochtend heb ik de dierenarts gebeld, met hem gepraat en gevraagd of hij tijd had die middag. En al was het moeilijk omdat zijn agenda eigenlijk al stond volgepland, hij kwam toch, iets waar ik nog steeds blij om ben. Met Thea had ik de afspraak gemaakt dat zij erbij zou zijn als het zover was, maar omdat zij naast haar werk als dierfysiotherapeute ook nog een andere baan heeft, zou ze pas volgende week woensdag tijd hebben gehad, en dat zag ik helemaal niet zitten... Het leek me verschrikkelijk om Mika de hele week nog te moeten verzorgen met de gedachte dat ze de volgende woensdag om 13.30 uur in zou slapen... Gelukkig heeft Karel (dierenarts) tijd vrij gemaakt, omdat ook hij heel goed in de gaten had dat het nu echt tijd was, en het emotioneel heel zwaar zou zijn om nog een week te moeten wachten terwijl de beslissing allang is gevallen...

Dus diezelfde middag is Mika ingeslapen, in de wei, te midden van de andere paardjes, met haar maatje Cowgirl aan haar zijde. Het was heel bijzonder, maar Cowgirl ging niet weg, en toen Karel op zijn hurken zat bij Mika, die toen al onder narcose was, legde Cowgirl haar hoofd op zijn schouder en is op die manier blijven staan te kijken hoe Mika "het spuitje" kreeg toegediend... Dit zal ik mij altijd blijven herinneren, ik vond het zo bijzonder om te zien hoe zij erbij stond en gewoon niet weg wilde gaan... Mika is nog even in de wei gebleven zodat de andere paardjes afscheid konden nemen, en na een paar uur hebben we haar in de vrachtwagen gelegd.

De volgende dag heb ik Mika zelf naar Utrecht gebracht. Zoals ik in januari die rit dagelijks voor haar heb gemaakt, heb ik hem nu samen met haar gemaakt, verder niemand erbij, radio aan, sigaretje erbij, gewoon wij tweeën... Klinkt raar, maar dit was voor mij een goede afsluiting. Ik bracht haar weer terug naar de artsen die haar hebben geopereerd, nog één keer zouden ze naar haar kijken, nu om te zien wat er precies aan de hand was in haar been, in de hoop dat er andere paarden mee kunnen worden geholpen in de toekomst...

Uit de sectie, die door mevrouw Rijkenhuizen zelf is uitgevoerd, is gebleken dat haar heup heel goed was hersteld en dat daar geen problemen waren, maar dat toch haar bovenbeen was gebroken. De val die ze heeft gemaakt na de geboorte van Lucky is dus toch de oorzaak van alle ellende die ze heeft gehad daarna. Waarschijnlijk heeft ze zich weer opnieuw bezeerd aan die breuk toen het ineens weer een stuk slechter met haar ging, en dat was teveel, er was teveel pijn om haar nog langer te laten lopen. Het was een taaie tante maar ze verdiende het niet om helemaal af te takelen...

Waarschijnlijk zal ik nooit weer een paardje leren kennen met zoveel karakter en doorzettingsvermogen als zij had. Wat heb ik ontzettend veel respect voor die kleine donderstraal, en wat heeft ze het ver weten te schoppen ondanks alle pijn en lichamelijke ongemakken. Ze heeft nog een prachtige zomer gehad, met veel plezier en goede momenten samen met haar kleine Lucky, maar het ging niet langer, het is goed zo...

Door haar ben ik begonnen met de mini paardjes, en heeft het mini paardenvirus me te pakken weten te krijgen. Zij was mijn eerste mini paardje, we hebben samen veel mee gemaakt en ik zal haar altijd in gedachten blijven houden....

Door het schrijven van mijn verhaal hoop ik dat andere mensen de moed niet zomaar opgeven wanneer hun paardje zoiets ergs overkomt. Wanneer Mika niet zou zijn gevallen was er niets aan de hand geweest en zou ze een goed leven hebben gehad, waarin zelfs op den duur nog weer plaats zou zijn geweest voor een veulen... Helaas heeft het voor Mika niet zo mogen zijn....

Hierbij wil ik ook de mensen bedanken die me al die maanden hebben gesteund, en me een luisterend oor of een schouder hebben geboden wanneer dat nodig was. Zij weten allemaal hoe moeilijk het soms is geweest maar ik heb het met liefde gedaan in de hoop dat ze ouder zou worden dan de 6 jaar die ze maar is geworden....

Lieve Mika, "doos" van me, ik zal je missen...................

Sonja